De Tuinwijk
Boven de poort aan de Melis Stokestraat staat de datum van de eerste steen: 1921. De Tuinwijk bestaat ruim 100 jaar. Dit hebben we aangegrepen om als bewoners nader tot elkaar te komen en stil te staan bij 100 jaar leven en wonen in deze bijzondere wijk. 100 jaar mensen van vlees en bloed die er geboren zijn, opgroeien, leren fietsen, worstelen met het leven, verliefd worden, verbouwen, plannen maken, verhuizen, oud worden, ziek worden en ook sterven… 100 jaar is een lange tijd. Wat heeft er plaats gevonden in 100 jaar? Wie zijn en waren de bewoners? Wat zijn hun verhalen?
Op deze website delen we de verhalen over de wijk.
Zie ook onze instagram: trotsopdetuinwijk
Wat is De Tuinwijk?
In 1921 werden 180 bijzondere huurwoningen gebouwd vanuit een toen heersend ideaal van een ordelijk en gedisciplineerd gezinsleven in een wijk die het midden hield tussen stad en platteland: ze noemden het De Tuinwijk. Met grote oranje pannendaken, groengeschilderd houtwerk en donkere bakstenen. Het geheel kenmerkt zich door een speelse diversiteit, zowel binnen als in geveldetails en geeft dit wooncomplex een levendige fijne sfeer.
De Tuinwijk is één van de worldgardencities van de wereld / tuinsteden van Nederland en volgens Oud-Utrecht “één van de fraaiste voorbeelden van volkshuisvesting in Utrecht”.
Het staat bekend als een wijk van het spoor, een wijk van het verzet en van artiesten. Een wijk die naar zeggen werd gemetseld met de reststenen van De Inktpot, het markante hoofdkantoor van de Nederlandse Spoorwegen dat eveneens in 1921 voltooid werd.
Maar toch ook vooral een geliefde en veilige wijk voor de kinderen. Een wijk waar 100 jaar lang mensen woonden en lief en leed deelden. Verhalen van oorlogsleed, verzet en plezier. Op deze website delen we een stukje van die geschiedenis en van onze liefde voor De Tuinwijk.
1) De wijk die eromheen gebouwd werd, is de Tuinwijk gaan heten. De Tuinwijk echter zijn deze 180 woningen in Amsterdamse Stijl.
De Bewoners
In de Tuinwijk wonen veel vormgevers, kunstenaars, historici en schrijvers. Hoe vaak horen we niet dat zij verliefd op het huis werden vanaf het eerste moment dat ze binnenstapten met een gevoel van “Dit is mijn huis!”
Toch zijn er ook veel mensen die hier niet wilden wonen, blijkt uit het feit dat de huidige bewoners vaak op de vijfde, zesde of zelfs veertiende plek op de wachtlijst stonden. De andere mensen vonden de vloer te scheef, de indeling niet handig ‘Waar zet ik mijn bankstel neer?”, het huis te oud, er moest te veel aan gebeuren, ze vonden de haarden niet mooi, te weinig plek voor meubels door alle nisjes en hoeken. Wij kunnen het ons niet voorstellen! Dit is juist de charme van hier wonen!
Zo ontstond er een groep bewoners die houden van de huizen, hart hebben voor alle details en zelfs de oude Bruynzeelkeukens uit de jaren ’30 koesteren. We zijn uit hetzelfde hout gesneden! We geven niet om status, wel om schoonheid. Niet om geld, wel om echtheid.
En ja, de huizen zijn sociale huur, maar wij zijn vooral sociale huurders, huurders die verantwoordelijkheid nemen voor elkaar, voor de huizen, voor de dieren in de tuinen, en die eigenaarschap nemen voor de openbare ruimte. Zelden hoeft hier politie, boa’s of gemeentereiniging te komen.
Hoek Melis Stokestraat – Willem Arntszkade – 100 jaar dezelfde plek.
De mensen veranderen, de kleur van het houtwerk verandert, maar het heeft nog altijd dezelfde sfeer.
